خیریه دختران وردآورد در محاصره ترس و ترکش/ اوج تنش و شوک برای دختران معصوم

به گزارش صدای صنعتگر ، فیروزه مظاهری نجف‌آبادی، مدیر داخلی خیریه نیکو کرداران بناء "دختران وردآورد"، با اشاره به آخرین حملات در محدوده این مرکز، جزئیاتی از آسیب‌های وارد شده به فضای زندگی این دختران را روایت می‌کند.
خانم مظاهری با صدایی که نشان از عمق نگرانی دارد، گفت: در این سه حمله‌ای که طی یک ماه اخیر (دوازدهم اسفند، بیست و ششم اسفند و یازدهم فروردین) رخ داد، سه بار شیشه‌ها و پنجره‌های اتاق‌هایی که دختران در آن استراحت می‌کنند، آسیب دیده است. ترکش‌ها به ساختمان ما اصابت کرده و شیشه‌ها خرد شده. اینجا جایی نیست که فقط یک راهرو یا دیوار بیرونی آسیب ببیند؛ اینجا اتاق این دختران است، جایی که قرار بود در آن آرامش داشته باشند. وضعیت خیریه با وجود حملات بسیار آسیب‌پذیر شده است.
وی با تأکید بر اینکه این مرکز در شرایط کنونی به شدت آسیب‌پذیر شده، افزود: ساختمان ما ۵۰ سال قدمت دارد و دیگر توان تحمل این ضربات را ندارد. هر حمله، خسارتی جدید به ساختار آن وارد می‌کند. در دو حمله اخیر، نگهبانان ما آسیب شدیدی دیدند و حالا ما هم از نظر نیروی حافظ امنیت، هم از نظر استحکام ساختمان، در آسیب‌پذیرترین وضعیت ممکن قرار داریم. دختران از ترس، صبح را نمی‌بینند اما آنچه بیش از خسارت‌های مادی، مدیر داخلی این خیریه را به ستوه آورده، حال و روز دخترانی است که شبانه‌روز در این مرکز زندگی می‌کنند.
خانم مظاهری با اشاره به شرایط روحی این دختران گفت: این دختران، بسیاری از آن‌ها با بیماری‌های خاص و اختلالات عصبی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. حالا اما ترس به جمع ناراحتی‌هایشان اضافه شده است. دختران ما از ترس، صبح را نمی‌بینند. شب‌ها را با چشم‌های باز به صبح می‌رسانند. هر صدایی برایشان یادآور انفجار است. اضطراب آن‌قدر زیاد شده که در میان بیماران تشنجی، تعداد حملات افزایش یافته و نیاز به مصرف دارو بالا رفته است.
دختران نگران هستند
مدیر داخلی خیریه با تأکید بر اینکه نگرانی در میان این دختران به سطح هشداردهنده‌ای رسیده، ادامه داد: دختران ما نگران‌اند. نگران از فردا، نگران از شب بعد، نگران از صدای بعدی. آنها می‌پرسند: باز هم می‌آیند؟ باز هم شیشه‌ها می‌شکند؟ من نمی‌توانم به آنها جواب بدهم. فقط می‌گویم دعا کنید. اما دیگر خودشان هم دعا کردن را فراموش کرده‌اند. آنقدر ترسیده‌اند که فقط توی گوشه اتاق می‌نشینند و می‌لرزند.
خواسته فوری: امنیت، پیش از هر چیز
خانم مظاهری در پایان با خطاب قرار دادن نهادهای مسئول، خواستار اقدام فوری شد و گفت: ما از سازمان های بین المللی فقط یک چیز می‌خواهیم: امنیت. این دختران بندگان خدا هستند، آسیب‌دیده‌ترین انسان‌های این جامعه. آنها گناهی ندارند جز اینکه بیمارند. اما حالا در کنار بیماری، باید از ترکش و انفجار هم بترسند. پنجره‌های اتاقشان سه بار شکسته، شب‌ها را نمی‌خوابند، از صبح می‌ترسند. این شرایط دیگر قابل تحمل نیست. اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، نمی‌دانیم چه بر سر این دختران بی‌گناه خواهد آمد.
خیریه دختران وردآورد که خانه امن ۲۵۰ دختر معلول، ۳۰ بیمار روانی و ۳۰ سالمند است، این روزها خود به خط مقدم بحران تبدیل شده است. سه حمله، سه بار شکستن شیشه‌های اتاق استراحت، آسیب دیدن نگهبانان و شب‌های بی‌خوابی دخترانی که از ترس صبح را نمی‌بینند، تصویری از یک فاجعه انسانی را ترسیم می‌کند که تنها با تأمین فوری امنیت این مرکز می‌توان از عمق فاجعه کاست.
اما حال معضل بعدی این دختران هزینه های تعمیرات این مرکز است که در این شرایط بودجه لازم برای تعمیرات این مرکز برای سومین بار پیاپی به چند صد میلیون تومان می رسد که در این راه چشم انتظار مساعدت دولت و خیرین هستیم.
انتهای پیام